شرح عرفانی مثنوی مولوی . برگه ی سیـــصـد و نود و هفتم جزء اول از دفتر دوم

آنکه او باشــــــد حسودِ آفتاب و آنکه می رنجد ز بودِ آفتـــاب (1131/2)

اینت درد بی دوا کــور است آه اینت افتاده اَبَد در قعــــــرِ چاه (1132/2)

نفی خورشـــیدِ ازل بایستِ او کی برآید این مــــــرادِ او بگو؟ (1133/2)

باز آن باشد کـه باز آید به شاه بازِ کورست آنکه شد گم کرده راه (1134/2)

راه را گم کـــرد و در ویران فتاد باز در ویران بَرِ چُغدان فتــــــاد (1135/2)

او همیشه نورست از نورِ رِضـا لیک کورش کــرد سرهنگِ قضا (1136/2)

خاک در چشمش زد و از راه بُــــرد در میانِ جغد و ویرانش ســپرد (1137/2)

بر سری جغدانش بر سر می زنند پرّ و بالِ نازنینش می کَنَـــــــند (1138/2)

ولوله افتـــــاد در چُغدان که ها باز آمــــد تا بگیــــــــرد جایِ ما (1139/2)

باز گوید من چه در خوردم به جغد؟